دوربینتان را امتحان کنید...!!!!!!!!!!!!

شاید شما اصلا به یک دوربین جدید احتیاج نداشته باشید – شاید فقط کافی است با کارآیی های دوربینی که دارید آشنا شوید.
در این مقاله به شما نشان می دهیم چگونه با کار آیی های دوربینتان آشنا شوید . اصلا چه لزومی دارد بخواهید دوربینتان را تست کنید ؟ چرا وقتی خودتان یک دوربین دارید ‏، یک دوربین جدید بخرید ؟ خب ، تفاوت بسیاری بین انتخاب بهترین دوربین و استفاده بهینه از دوربینتان وجود دارد.
آزمونی که در مقاله می خوانید به شما کمک می کند تا بهترین تصمیم را بگیرید . در هر دوربین ، تنظیماتی که انتخاب می کنید و می تواند تفاوت بسیاری در نتایج به وجود آورد . معمولا در این گونه موارد آدم وسوسه می شود دوربینش را روی اتوماتیک قرار دهد و فکر کند خود دوربین هر دفعه بهترین گزینه ها را برای عکس گرفتن انتخاب می کند ، اما همیشه چنین اتفاقی نمی افتد ، هر وقت که عکس می گیرید ، دوربینتان به صورت خودکار میزان سفیدی ، زمان باز شدن دیافراگم ، وضوح ، ISO و دیگر تنظیمات را اعمال می کند .
در مواقع زیادی شما مجبور می شوید سیستم گشودگی دوربین تان را چندین بار باز و بسته کنید تا بهترین نتیجه را بگیرید و این موضوع در مورد دوربین های دیجیتالی با طیف گسترده تنظیمات اضافی آنها نیز صدق می کند.
برای اینکه بتوانید بهترین تصمیم را در مورد تنظیمات بگیرید باید در مورد تاثیرات آن روی عکس اطلاع داشته باشید تصور کنید میزان سفیدی عکس را اگر به صورت دستی تنظیم کنید ، نتایج بهتری از حالت اتوماتیک داشته باشد . اما آیا این موضوع همیشه صحیح است و چقدر تفاوت ایجاد خواهد کرد؟ و از آنجایی که همه تصور می کنند افزایش ISO باعث افزایش اختلال و کاهش وضوح تصویر می شود ،می دانید میزان تفاوت چقدر است ؟اگر اطلاعات شما در این موارد کم است ، چگونه می توانید تصمیم بگیرید برای گرفتن عکس بهتر در حالتی خاص ، باید سرعت شاتر را زیاد کنید که البته شایدکیفیت عکس را پایین هم بیاورید ؟ تست کردن دوربین سخت نیست و نتایج به دست آمده احتمالا باعث تعجب خواهد شد . از این طریق می توانید از دو روش خاص ، بهترین نتایج را از دوربینتان بگیرید . اول اینکه از به هم ریختگی رنگ ها که می تواند باعث کاهش کیفیت عکس شود ، جلوگیری کند و دوم می توانید را های به دست آوردن کیفیت بهتر عکس را کشف کنید .
تست هایی که در اینجا ذکر می کنیم ، تنها چندین مثال هستند – شما می توانید به راحتی آنها را با نتایجی که خودتان به دست می آورید جایگزین کنید . تنها کاری که باید انجام دهید این است که یک طریقه سیستماتیک در پیش گرفته و هر مشخصه اجرایی را به تنهایی تست کنید . مجبور نیستید تمام این تست ها را همزمان انجام دهید . برخی از آنها نیز تنها به یک گونه مشخصی از عکاسی یا روش عکاس مربوط هستند ما Canon Eos 300D را انتخاب کردیم ، اما شما می توانید اکثر این تست ها را با هر مدل فشرده یا SLRامتحان کنید . برخی برایشان اندکی کنترل دستی کافی است – مثلا کنترل روی روزنه لنز – اما برای اکثر قسمت ها ، این مورد برای هر مدل دیجیتالی به کاربرده می شود .
ما مواردی را انتخاب کردیم که برحسب تجربه مان اکثر مشکلات در این منطقه پیش می آید: گشودگی ، میزان سفیدی ، اختلال ، وضوح و لنز / عملکرد سنسور . نتایج به دست آمده از 300D EOS جالب بودند , احتمالا تمام آنها در مورد دوربین مخصوص شما نیز صدق می کند .

گشودگی
به دست آوردن گشودگی مناسب ، کار ساده ای نیست . حتی با وجود سیستم های نور سنج امروزی که میزان پیچیدگی و هوشمندی حیرت آوری دارند ، همچنان موفقیت هایی پیش می آید که حتی هوشمندترین سیستم های اندازه گیری نیز اشتباه می کنند ما در اینجا 3 نمونه کلاسیک را انتخاب کردیم : عکس هایی که بیرون در محیطی روشن و یا با آسمان ابری گرفته شده عکس های که از سوژه هایی گرفته می شود که پشتشان نور زیادی می تابد و عکس هایی که از اشیا سفید یا با رنگ های روشن گرفته می شود تا چه حد دوربین تان می تواند عکس های خوبی از این سه موقعیت بگیرد؟
آیا استفاده از الگوهای اندازه گیری متفاوت (sport lock و Multi- pattern و Center- Weighted تفاوتی ایجاد می کند ؟ یا آیا احتیاجی هست خودتان کنترل آن را در دست گرفته و از قابلیت قفل کردن گشودگی استفاده کنید ؟ پس جبران EV چه می شود ؟
چه موقع باید آن را به کار ببرید و تا چه حد ؟ مسائل بسیاری وجود دارد، اما نتایجی که به دست آوردیم و برایتان توضیح خواهیم داد ، نقطه شروع خوب و کارآمدی به حساب می آید.

هوای ابری
Multi- pattern
گرفتن عکس در محیط بیرون ، که آسمان نیز بخشی از تصویر است ، همیشه مشکل ساز بوده ، مخصوصا در هواهای ابری که آسمان خیلی روشن تر از دیگر نقاط تصویر است . آیا سیستم اندازه گیری multi- pattern دوربینمان می تواند ناحیه روشن آسمان را تشخیص داده و گشودگی را مطابق با آن تنظیم کند ؟به زبانی ، نه. در این عکس ، گشودگی کمتر از حد متناسب است .

Center- Welghted
اگر سیستم اندازه گیری multi- pattern نتواند از پس آن برآید ، سیستم اندازه گیری Center- Weighted چه شانسی می تواند داشته باشد؟
در این جا دوربین ، نور را در تمامی صحنه پخش کرده ، ولی لنز روی بخش مرکزی تاکید دارد . اگر شانس با ما باشد ، اینجا جایی است که سوژه اصلی عکس قرار دارد در نتیجه ، نتیجه به دست آمده خیلی بدتر از سیستم اندازه گیری multi- pattern نیست.

Spotlock
شک داریم نتایجی که شما به دست می آورید خیلی با نتایجی که شما به دست می آورید خیلی با نتایجی که ما به دست آوردیم ،متفاوت باشد تنها راه حل قابل اعتماد (طبق تجربه ما )استفاده از سیستم اندازه گیری spot (اصطلاح اندازه گیری pantial در دوربین های کانن) است ، دوربینتان را روی سوژه مورد نظرتان تنظیم کرده ، سپس دکمه شاتر را تا نیمه فشار دهید تا فرایند خوانش را قفل کند ، تغییر فریم دهید و عکس بگیرید.

تابش از پشت سوژه
Multi-pattern
سیستم های اندازه گیری Multi-pattern برای به کاربردن در مورد سوژه های سخت مثل تابش نور شدید در پیش زمینه ، طراحی شده اند . آیا دوربین، گشودگی را افزایش می دهد تا نور بیشتری به سطح سمت دوربین سوژه تاییده شود و یا اینکه به صورت یک دست باقی خواهد ماند ؟ نتیجه نسبتا خوب است و تعادل خوبی بین جزئیات سوژه و نور پیش زمینه وجود دارد.

Center-Welghted
سیستم اندازه گیری center- Weighted چطور؟
آیا موثر خواهد بود ؟ نه این بار . نور کلی پیش زمینه ، گشودگی متوسطی با طیف رنگی خوبی ایجاد می کند اما جزئیات خیلی کمی از سوژه مشخص است ، به عکس اگر یک عکس پرتره بود ، صورت سوژه مان خیلی تاریک می شود.
Spotlook قابلیت اندازه گیری spot (اندازه گیری partial در 300D ): دوربین را روی گوشه سوژه که به سمت تان است و یا روی جسمی با نور مشابه تنظیم کنید ، گشودگی را قفل کرده ، تغییر فریم دهید و عکس بگیرید . این روش به خوبی جواب می دهد ، ولی حواستان باشد جسمی با تن متوسط برای خوانش اندازه گیری تان انتخاب کنید ، نه جسمی که خودش ذاتا روشن یا تاریک است.

تئاتر تاریک و روشن
Multi-pattern
در سوژه های با تئاتر تاریک یا روشن ، سیستم اندازه گیری Multi-pattern خیلی نمی تواند کمک کند ، چرا که دوربین نمی تواند یک سوژه را شناسایی کرده و بفهمد باید به چه شکل به نظر برسد . بهترین کاری که می تواند انجام دهد این است که گشودگی را انتخاب کند که سوژه را با میزان متوسط طوسی نمایش دهد . نتیجه آن است که برف ، کاغذ، زغال و گربه های سیاه همه شان را باتناژ متوسطی از طوسی نمایش می دهد.

Center-Weighted
در اینجا باید به EV متوسل شوید . برای اشیاءروشن باید گشودگی را افزایش داده و برای اشیاء تاریک کاهش ، چرا که باید دوربین ، آنها را با تناژی متناسب نمایش دهد . میزان جبرانی متفاوت خواهد بود و میزان کردن آن نیاز به تجربه دارد . ما در اینجا از +0.7 برای EV استفاده کردیم ، اما کافی و مناسب نبود .

Spotlock
با افزایش EV به +1.3EV می توانید سفیدی مناسبی برای سوژه تان ایجاد کرده و به علاوه جزئیات شی مشخص شده را نیز حفظ کنید . اصولا خیلی معمول نیست که میزان EV را برای اشیاء تاریک استفاده کنند ، ولی عموما مجبور می شوید گشودگی را تا -1EV کاهش دهید.معمولا خیلی لازم نیست پایین تر از این حد بروید ، چرا که در این صورت ، عکس تان به صورت غیر طبیعی تاریک به نظر خواهد رسید.

عملکرد لنز
عکاسان با تجربه می دانند کیفیت لنز نقش بسیار مهمی در کیفیت عکسی که دوربین تولید می کند ، دارد . احتمالا آنها این مسئله را نیز می دانند که کیفیت تصویر ، با روزنه های کوچکتر ، بهتر می شود این به آن دلیل است که روزنه های کوچکتر لنز عیب اپتیکال که نتیجه تلفیق اجتناب ناپذیر در طراحی لنز است را بر طرف کرده و یا کاملا خنثی می کنند.
اما این مسئله چقدر در زمینه دوربین های دیجیتالی صدق می کند ؟ در اینجا ، رابطه سنسور بسیار پیچیده تر است و استفاده از سنسور های کوچک در دوربین های فشرده ، نمادی از نسل جدیدی از لنزهای بسیار کوچک است . ما دوربین EOS 300D مان را در 3 حالت متفاوت روزنه لنز با سوژ های که می تواند نشانگر وضوح ، سایه دار کردن گوشه ها ، در هم ریختگی رنگ ها (حاشیه دار شدن ) است امتحان کردیم ، می توانید این تست ها را روی دوربینتان انجام دهید تا بتوانید روزنه لنزتان را به درستی تنظیم کنید.

روزنهF4
ما مجموعه ای از 3عکس را با زومmm 18-55 کیت زوم با استفاده از دوربین کانن EOS 300D انجام دادیم . اولین عکس با ماکزیمم روزنه F4 که در عرف عکاسی این میزان ، بدترین حالت عملکرد را به همراه دارد ، انجام شد.اگر به عکس دقت کنید ، در گوشه های فریم جزئیات عکس به طور قابل توجهی محو شده است ، اما در قسمت میانی ، هیچ تفاوتی بین آن و دیگر حالت ها مشاهده نمی شود . اطراف عکس کمی سایه دار شده است و در اطراف شاخه ها نیز کمی هاله آبی رنگ دیده می شود .

روزنهF8
در عکسی که با روزنه F8 گرفته شده بهبود بیشتری حاصل شده است .
با اینکه قسمت وسط فریم هیچ تفاوتی با عکس اول ندارد ، ولی گوشه های آن خیلی بهتر است در این حالت در گوشه ها ی تصویر هیچ سایه ای دیده نمی شود ، بنایراین با کمی صبر کردن می توانید تناژ عکس را در تمام تصویر افزایش دهید . در این حالت همچنان کمی سایه های آبی در اطراف شاخه ها در گوشه های تصویر دیده می شود ، که البته می تواند دلیل بازتاب لنز (در هم ریختگی رنگ ها ) یا ضعف سنسور باشد که سوژه های مشخص روشن ، روی پیکسل های تاریک تر اطرافشان اثر می گذارد.

روزنهF16
اکثر اعتقاد دارند با روزنه F16 ، لنز ها مشکل " تاثیر انکسار" پیدا می کنند . روزنه های کوچک تر ، میزان نوری که در اطراف گوشه های دیافراگم ها لنز تفکیک می شوند را افزایش می دهند . این مسئله باعت تنزیل کیفیت عکس و محو شدن آن می شود . با این وجود در حالت F16 لنز کانن ما، بهترین حالت عملکرد را ارائه داد . وضوح وسط و گوشه های تصویر ، همانند حالت F8 بود ، اما سایه های رنگی اطراف فریم خیلی کاهش پیدا کرد . شما می توانید چنین آزمایشهایی را روی دوربین های فشرده نیز انجام دهید ، اما بهترین میزان روزنه معمولا همان حدود F8 است.

ساخت فیلمهای خانوادگی با Movie Maker

فیلم سازی با "مووی میکر 2" ویندوز ساده و آسان است بشکلی که هر فردی میتواند فیلمهای خانوادگی را در کامپیوتر ادیت نماید و از تماشای آنچه ساخته لذت ببرد. فقط کافیست تا وقت داشته باشید و سناریویی را برای فیلم خود آماده کنید، کلیپهای فیلم را ادیت نمائید، موسیقی را بدان بیافزایید و اولین فیلمتان آماده است، آنرا تماشا کنید. یادتان باشد کامپیوترتان باید سرعت پروسسوری بالای 1.5 گیگاهرتز داشته باشد و هارد درایو با ظرفیت بالاتر از 80 گیگابایت مورد نیاز است و رم کامپیوتر هم هرچه بیشتر باشد بهتر است، لازم به یادآوریست که برنامه مووی میکر ویندوز فقط روی ویندوز اکس پی قابل اجراست.
قبل از آنکه بتوانید از امکانات برنامه Movie Maker ویندوز برای ادیت فیلم استفاده کنید باید فیلمی در کامپیوتر آماده داشته باشید. اگر این فیلم هم اکنون در کامپیوتر شما موجود است لطفا مطلب را از قسمت 2 ادامه دهید اما اگر باید فیلمتان را از بیرون کامپیوتر بدان وارد کنید مطلب را ادامه دهید.
 
قسمت 1 - وارد کردن فیلم به داخل کامپیوتر
اگر دوربینتان از نوع قدیمی و آنالوگ VHS است و یا فیلمتان روی نوار ویدئوی VHS قرار دارد برای انتقال فیلم به داخل کامپیوترتان نیاز به یک کارت گرافیکی مبدل آنالوگ به دیجیتال دارید. ساده ترین کار آنست که از یک کارت گرافیکی یا تلویزیونی معمولی با ورودی S-Video استفاده کنید نمونه ارزان این کارتها در قیمتهای حدود 100 دلار کانادا موجود است. در اینحالت باید صدای فیلم را از طریق کارت صوتی کامپیوتر، وارد آن کنید.
اگر دوربین سوپر 8 دارید این روش قابل استفاده نیست. میتوانید اول با یک دوربین فیلمبرداری دیجیتالی از آن فیلم بگیرید و سپس آنرا به کامپیوتر منتقل کنید. یعنی با یک پروژکتور آنرا روی پرده پخش نمایید و سپس با دوربین دیجیتالی از آن فیلمبرداری کنید. راه دیگر بهره گیری از مبدلهای دیجیتالی است که به DV Converter Boxes معروف هستند. این ابزار میتوانند فیلمهای آنالوگ شما را به دیجیتال تبدیل کنند و با اتصال فایروایر یا USB آنرا به کامپیوتر منتقل نمایند. هرچه Throughput این باکسها بالاتر باشد کیفیت فیلم انتقالی بهتر خواهد بود. سونی دوربین دیجیتالی بنام DCR-TRV11 دارد که دارای ورودی آنالوگ است و میتوانید از آن برای ورود فیلم آنالوگ و تبدیل آن به دیجیتال استفاده کنید.
استفاده از کارتهای PVR یا Personal Video Recorder امکانات بهتری پیش رویتان قرار میدهد. انواع این کارتها از Nvidia و ATI در بازار موجود است که دارای اتصالات VIVO به معنای ورودی و خروجی ویدیو هستند.
بسته به نمونه ایی که انتخاب کرده و با آن کار میکنید ممکن است کیفیت فیلم خروجی یا نهایی شما معادل VCD یا بالاتر باشد.

نمونه ای که میتواند داخل کامپیوتر نصب شود و ضمن داشتن قیمت بالاتر از کیفیت بالاتری نیز برخوردار است ATI All-In-Wonder 9800 Pro میباشد. کارتهای USB که ارزانتر هستند عبارتند از AVerMedia DVD EZMaker و Adaptec VideOh DVD و ADS Instant DVD و Pinnacle Studio MovieBox USB.

 
اگر دوربین دیجیتال دارید فقط به یک کارت فایروایر نیاز دارید تا داخل کامپیوتر نصب شود و آنگاه باید دوربین را به این کارت وصل کنید تا ترتیب انتقال داده شود.
 
قسمت 2 - ادیت فیلم
بقیه کار زیاد سخت نیست باید برنامه Movie Maker ویندوز را اجرا کنید. اگر این برنامه را ندارید میتوانید آنرا از این آدرس دانلود کنید.
http://www.microsoft.com/windowsxp/downloads/ updates/moviemaker2.mspx  
 
حال باید ویدیو را import کنید. برای اینکار File را انتخاب کرده و Import را انتخاب کنید.
 

 
فیلم مورد نظر شما وارد مووی میکر میشود و سیستم آنرا بصورت خودکار به چندین کلیپ تقسیم میکند. با دابل کلیک کردن روی هر کلیپ، سیستم آنرا برایتان پخش میکند.
در قسمت پایین صفحه Storyboard قرار دارد. هر کلیپی را که انتخاب کردید گرفته و به Storyboard ببرید. برای اینکار روی هر کلیپ کلیک کنید و سپس آنرا به Storyboard دراگ نمائید. به ترتیب مورد نظرتان اینکار را برای تمام کلیپها انجام دهید.
 

 
اگر خواستید ردیف کلیپها را در Storyboard تغییر دهید کافیست آنها را به محل جدید دراگ نمائید.
حال میتوانید هر کلیپ را مطابق سلیقه خود بریده و قسمتهای اضافی را دور بریزید. برای اینکار به قسمت View بروید و انتخاب Storyboard را به Timeline عوض کنید.
سپس روی کلیپی که میخواهید ببرید کلیک کنید. در قسمت نمایش، شاخک حرکت فیلم را گرفته و حرکت دهید تا فیلم شروع به حرکت کند. در نقطه شروع برش، بیایستید. به منوی Clip بروید و روی Set Start Trim point کلیک کنید. حال حرکت شاخک را ادامه دهید تا به قسمت انتهای برش برسید. مجددا از منوی Clip انتخاب Set End Trim point را انجام دهید. حال میتوانید کلیپ بریده شده را تماشا کنید.
اضافه کردن صدا یا موسیقی به فیلم هم آسان است. ابتدا فایل موسیقی را به مووی میکر Import کنید درست مانند فایل فیلم. سپس آنرا به timeline دراگ کنید. فقط هنگام دراگ کردن باید آنرا به ردیف صوتی ببرید.
اگر روی فیلم در تایم لاین کلیک کنید و دکمه Play را بزنید، فیلم با صدای اصلی آن پخش میشود. اگر روی تراک صوتی وارد شده کلیک کنید، موسیقی وارد شده پخش میشود. برای ترکیب این دو باید روی تایم لاین کلیک راست کنید و Select all را انتخاب نمائید. حال فیلم با صدای اصلی و ترکیب موسیقی پخش میشود. برای کم و زیاد کردن صدای فیلم با موسیقی وارد شده، به منوی Edit بروید و انتخاب Audio Levels را انجام دهید. تنظیم را مطابق میلتان روی Audio Track و Video track انجام دهید.
حال همه چیز آماده است. کافیست تا فیلم را ذخیره کنید. روی منوی File بروید و انتخاب Save Movie را انجام دهید. حال باید کیفیت فیلم خروجی را تعریف کرده و منتظر بنشینید تا کار تمام شود. فیلم حاضر شده با برنامه مدیا پلییر ویندوز قابل پخش است.
با برنامه هایی که میتوانند روی CD بنویسند مانند Nero میتوانید این فیلم را تبدیل به VCD کرده و آنرا در هر تلویزیونی دیده و از هنر فیلمسازی خود لذت ببرید.

زبان گویای آفیس

اشاره: ممکن است اطلاع داشته باشید که با استفاده از ابزارهای صوتی برای درج متن و همچنین اجرای فرامین مختلف، آفیس گوش به فرمان شماست .ولی آیا می دانستید که آفیس می تواند علاوه بر گوش دادن، پاسخ شما را نیز بدهد؟

جهت افزایش سرعت غلط گیری متونی که توسط تایپ و یا به وسیله نرم افزارهای تشخیص دست خط (Optical Character Recognition-OCR ) وارد کامپیوتر گردیده اند، معمولا وجود دو نفر به طور همزمان یکی برای قرائت از روی نمونه اصلی با صدای بلند و دیگری برای مقایسه متن اصلی با نمونه تایپ شده، لازم است.
با استفاده از آفیس 2003 می توانید نفر اول را حذف نموده و اجازه بدهید آفیس نسخه تایپ شده را برای شما بخواند. حتی چنانچه راهش را بدانید، می توانید از آفیس بخواهید ایمیل هایتان را هم برایتان قرائت کند. با فرض این که شما هنگام نصب آفیس، گزینه های صوتی را هم نصب کرده باشید، یافتن امکانات تبدیل متن به صدا (Text to Speech ) در Excel 2003 آسان است. کافی است از مسیر: Tools>Speech>Show Text to Speech نوار ابزار پنج دکمه ای مربوط را فعال نمایید. چنانچه دکمه Speak on Enter را در منتهی الیه سمت راست فشار دهید، اکسل کلیه کارکترهای موجود در سل جاری را بلافاصله پس از فشار دکمه Enter خواهد خواند. این گزینه مخصوصا هنگامی مفید است که شما در حال وارد کردن لیست بلند بالایی از اعداد بوده و میل ندارید توجه و تمرکز خود را از متن اصلی به صفحه مانیتور و بالعکس معطوف نمایید. فقط دقت کنید که دکمه یاد شده روی نوار ابزار را پس از اتمام کار خود، جهت غیرفعال شدن این گزینه مجددا کلیک کنید. همچنین می توانید از دکمه های By Rows و By Columns به ترتیب برای تعیین مسیر افقی یا عمودی خواندن دیتاها استفاده نمود و پس از آن خانه هایی که می خواهید محتویاتشان خوانده شوند را مشخص و در آخر دکمه Speak Sells را در انتهای سمت چپ نوار ابزار Text to Speak کلیک کنید. البته می توان بدون انتخاب خانه ها و در همان ابتدا، مستقیما گزینه Speak Cells را انتخاب نمود. ولی معمولا بهتر است این کار، یعنی عمل انتخاب صورت پذیرد. چون ممکن است نتیجه کار با آنچه که می خواستید متفاوت باشد. جهت توقف خواندن محتویات خانه ها توسط اکسل، کافی است دکمه Stop Speaking را فشار دهید. اما احضار و نمایش نوار ابزار مربوطه در Word 2003 مقداری متفاوت است. با انتخاب فرمان Speech از منوی Tools ممکن است پیغام خوشامدگویی به سیستم تشخیص گفتار آفیس را ملاحظه نموده که به شما می گوید مجبورید ابتدا تنظیمات مربوط به میکروفن و پس از آن اجرای تمرین را به انجام برسانید. در این حالت می توانید با انتخاب گزینه Cancel ، انجام تمرین را به بعد موکول و نوار ابزار تنظیمات زبان را باز نمایید. چنانچه با باز شدن نوار ابزار، جعبه متنی حاوی عباراتی همچون Dictation,Voice Command و یا Listening را ملاحظه نمودید و یا در محیط های شلوغ و پر سروصدا، Word به طور خودکار اقدام به درج متن نمود، این بدین معنی است که شما پیش از این، امکانات تشخیص گفتار را فعال نموده اید. با فشردن دکمه Microphone امکانات فوق غیرفعال گردیده و می توانید در زمان دلخواه مجددا با فشار همین دکمه آن را فعال نمایید. به طور پیش فرض نوار ابزار تنظیمات زبان امکانات مربوط به قرائت متن را نمایش نمی دهد. ولی چنانچه شما روی علامت فلش رو به پایین در منتهی الیه سمت راست نوار ابزار کلیک نمایید، گزینه Speak Text و Pause Speaking را خواهید دید. چنانچه روی هر کدام از این گزینه ها کلیک کنید، به نوار ابزار اضافه می شوند. پس از آن می توانید از این امکانات مشابه امکانات متناظر در اکسل استفاده نمایید. به این صورت که با انتخاب Word,Speak Text شروع به خواندن متن می کند. با انجام این کار عبارت روی دکمه به Stop Speaking تبدیل می شود. با کلیک روی این دکمه، به خواندن خاتمه می دهید و اگر بخواهید مجددا از ابتدای متن خوانده شود، با کلیک روی این دکمه و انتخاب دوباره Start Speaking این کار انجام می پذیرد. همچنین با فشار دادن دکمه Pause Speaking عملیات خواندن در همان نقطه به خواندن ادامه می دهد. همانند اکسل می توانید قبل از انتخاب دستور Speak Text متنی که مایل به خواندن آن می باشید را به حالت انتخاب در آورده و مشخص نمایید.
در غیر این صورت، Word از محلی که مکان نما قرار دارد، شروع به خواندن می نماید. از این امکانات در Outlook نیز می توان استفاده نمود. به این شرط که Word را به عنوان ویرایشگر ایمیل خود انتخاب نموده باشید. برای بررسی این موضوع در Outlook از منوی Tools گزینه Options را انتخاب نموده، سپس زبانه Mail Format را کلیک کنید. پس از آن چنانچه گزینه Use Microsoft Office Word2003 toEdit email Massages علامت نخورده باشد، آن را علامت بزنید. با این انتخاب برای ایجاد یک پیغام در Outlook ، در حقیقت از Word استفاده می نمایید. حال چنانچه بخواهید هنگام نوشتن یک پیغام، متن آن برای شما خوانده شود، باید همان مسیری را طی کنید که اگر از ابتدا Word را اجرا کرده بودید، همان کرا را می کردید. همچنین می توانید از Outlook یا Word بخواهید پیغامی که پیش از این ارسال یا دریافت شده است را نیز برایتان بخواند. البته برای این کار باید از یک ترفند خاص استفاده نمود. زیرا چنان چه شما در حال خواندن نامه ای باشید که قبلا ارسال یا دریافت شده است و در همان حال نوار ابزار زبان را باز کنید، می بینید که گزینه Speak Text به رنگ خاکستری و غیرفعال است. در این حالت باید دستور Forward را انتخاب نمود. چون با این کار Outlook پیغام مربوطه را در یک ویرایشگر Word باز می نماید. در این مرحله می بینیم که دکمه Speak Text دیگر خاکستری نبوده و فعال می گردد. پس از گوش دادن به پیغام به سادگی پنجره را بدون ذخیره کردن آن ببندید. در آخر ممکن است بخواهید صدا یا سرعت خواندن را تغییر بدهید که برای این کار باید در نوار ابزار زبان با انتخاب Tools Options دکمه Advance Speech را کلیک نموده و از زبانه Text to Speech و در قسمت Voice Selection از منوی کرکره ای، صدای مورد نظر خود را انتخاب نمایید. در اینجا می توانید توسط گزینه Preview Voice انواع صداها را امتحان کرده و پس از شنیدن زمان کوتاهی از هر کدام تصمیم خود را در انتخاب یکی از آن ها بگیرید. به صورت مشابه در قسمت Voice Speed می توانید سرعت خواندن متن را بر روی نشانگر مقیاس بندی شده ای تنظیم و پس از آن به وسیله Preview Voice نتیجه نهایی و تاثیر تنظیمات خود را ملاحظه کنید، در انتها با انتخاب دکمه Apply و قبول تنظیمات جدید، دکمه OK را برای بستن پنجره جاری کلیک نمایید.

با کنفرانس ویدئویی آشنا شوید

تعریف سیستم ویدئو کنفرانس
ویدئو کنفرانس سیستمی است که به واسطه آن و با کمک یک بستر مخابراتی مناسب ارتباط صوتی و تصویری بین دو یا چند نقطه به صورت همزمان برقرار و اشخاص حاضر در این نقاط می توانند به صورت همزمان صدا و تصویر طرف مقابل خود را دریافت کنند . این جلسات همانند جلسات حضوری برگزار و از کیفیتی مشابه برخوردار است. بستر مخابراتی که سیستم فوق جهت انتقال صدا و تصویر از آن استفاده می کند، می تواند چند نقطه کاملا متمایز کره زمین را به یکدیگر متصل کند. حداقل سرعت بستر مخابراتی که به واسطه آن می توان 2 نقطه را به وسیله سیستم ویدئو کنفرانس به یکدیگر متصل کرد 64Kbps است.
با توجه به آن که جهت دیدن تصویر طرف مقابل با کیفیت قابل قبول حداقل 25 فریم در ثانیه لازم است این سوال مطرح می شود که چگونه خطوط مخابراتی با پهنای باند 64Kbps جوابگوی این مهم است. یکی از اصولی که در انتقال تصاویر در سیستم ویدئو کنفرانس گروهی حداقل سرعتی که در نظر گرفته شده بین 128Kbps تا 2mbps است و در غالب موارد 384Kbps سرعت قابل قبولی است. در سیستم ویدئو کنفرانس گروهی به جای برقراری ارتباط بین چندین نقطه در مناطق جغرافیایی مختلف به یکدیگر متصل می شود.
نکته قابل توجه آن که حداقل سرعت خطوط مخابراتی مذکور توانایی برقراری سیستم ویدئو کنفرانس را داشته اما بدیهی است جهت دریافت و ارسال تصاویر با کیفیت بهتر می بایست از پهنای باند بیشتری استفاده کرد. با توجه به توانایی استفاده از بیشتر خطوط مخابراتی می توان این سیستم را بر پایه خطوط مخابراتی ISDN,FIBER OPTIC SATTELITE, WIRELESS,ETHERNET و ... فعال کرد.
یکی از بهترین عواملی که باعث شده توضیحات مفصلی در خصوص بستر مخابراتی ارائه شود ان است که سیستم ویدئو کنفرانس بر پایه این بستر استوار می شود و در حقیقت بستر مخابراتی نقش حیاتی در بقای ویدئو کنفرانس را داراست. علاوه بر فشرده سازی تصاویر در سیستم ویدئو کنفرانس بحث حفظ امنیت اطلاعات مبادله شده بین چند نقطه فیزیکی از مهمترین عواملی است که باعث می شود مدیران نسبت به استفاده از ویدئو کنفرانس محتاطانه عمل کنند. برخی از شرکت های سازنده سیستم ویدئو کنفرانس نظیر SONY از روش Encryption اطلاعات استفاده می کند. بدین صورت که طرفین در ابتدای برقراری ارتباط نسبت به ورود یک کد بخصوص و یکسان اقدام می کنند. در واقع به کمک این روش نسبت به رمزگذاری اطلاعات اقدام می کنند.
با این روش امکان هرگونه شنود منتفی می شود، چرا که جهت رمزگشایی داشتن کلید خصوصی رمزگذاری الزامی است.
پارامترهایی که در انتخاب سیستم ویدئو کنفرانس می بایست مدنظر قرار گیرد علاوه بر بستر مخابراتی ذکر شده مارک و نوع محصولی است که توسط کاربر انتخاب می شود. توجه به این نکته ضروری است که بهترین انتخاب نبوده و موارد نظیر گارانتی و پشتیبانی محصول و خرید از نمایندگان رسمی می بایست مدنظر قرار بگیرد.
برخی از سازندگان سیستم ویدئو کنفرانس سخت افزارهایی طراحی کرده اند که در نگاه اولیه یک مانیتور LCD به نظر می رسد، اما با کمی دقت می توان دریافت که یک دوربین در قسمت فوقانی و سیستم انتقال صدا در پایین مانیتور تعبیه شده است و در پشت آن قسمتی جهت اتصال یه شبکه وجود دارد ( ALL IN ONE ) جالب آن که سخت افزار فوق علاوه بر ارائه سرویس ویدئو کنفرانس همانند یک مانیتور معمولی نیز عمل می کند و کاربر بر حسب نیاز خود می تواند از سرویس ویدئو کنفرانس، مانیتور و یا هر دو استفاده کند.
کاربردهای سیستم ویدئو کنفرانس
سیستم ویدئو کنفرانس با توجه به فراگیر بودن در عرصه جغرافیایی کاربردهای بسیار وسیعی داشته و هر روز بر گستره فعالیت آن افزوده می شود، به صورت اختصار توضیحاتی در این خصوص ارائه می شود:
مراکز آموزشی
در بسیاری از کشورهای پیشرفته و صنعتی سیستم ویدئو کنفرانس یکی از ابزارهای کارآمد اموزشی به شمار می رود. اکثر مراکز علمی و تحقیقاتی در یالات متحده به سیستم های ویدئو کنفرانس تجهیز گشته و دانش پژوهان بدون نیاز به حضور فیزیکی در جلسات و نبود محدودیت زمانی و تعداد دانشجویان اقدام به یادگیری و مباحثه می کنند. آمار و ارقام نشان می دهد، این سیستم نقش بسیار مهمی در کاهش هزینه های سفر این گونه افراد داشته و یادگیری آنان به میزان قابل توجهی افزایش یافته است.
عرصه و تجارت
بسیاری از شرکت های چند ملیتی و یا مراکز تجاری که دارای شعب مختلف با پراکندگی جغرافیایی هستند، جهت کاهش هزینه های درون شهری و یا برون شهری خود با برقراری سیستم ویدئو کنفرانس اقدام به برگزاری جلسات خود در سطوح مختلف مدیریتی و کارشناسی می کنند.
مراکز قضایی
سیستم ویدئو کنفرانس در قوه قضاییه یک تحول بزرگ در نظام دادرسی و حفظ حقوق وضعیت ترافیک و اتلاف زمان، یکی از مهمترین مسائلی است که با استفاده از سیستم ویدئو کنفرانس حل شده و اصحاب جلسات می توانند بدون جا به جایی فیزیکی از محل کار خود در جلسات حور یافته و اقدام به رتق و فتق امور کنند.
مراکز آموزشی
سیستم فوق نقش خود را در مراکز آموزشی به اثبات رسانیده و مدت های مدیدی است که در کشورهای پیشرفته و صنعتی از این روش جهت حضور دانش پژوهان در جلسات آموزشی استفاده می کنند. نبود محدودیت در تعداد دانش پژوهان در کلاس های فوق، نبود محدودیت زمان و مکان، پرسش و پاسخ های مستقیم و محاوره ای، جذب اساتیدی که به واسطه ضیق وقت امکان حضور در جلسات برخی از مراکز علمی را پیدا نمی کنند و از همه مهمتر کاهش هزینه دانش پژوهان و اساتید در سفرهای درون شهری و برون شهری از مهمترین دلایلی است که می توان به بهانه آن رویکرد به روش فوق را مثبت ارزیابی کرد.
با استفاده از تکنولوژی فوق می توان به جای جابه جای افراد، دانش و توان تصمیم گیری آنها را منتقل و از حداکثر زمان استفاده کرد.

RootKit چیست؟

RootKitها برنامه هایی هستند که از نظر ساختار کاری بسیار شبیه Trojan ها و Backdoor ها هستند ولی با این تفاوت که شناسایی RootKit بسیار مشکلتر از درب های پشتی است زیرا RootKit ها علاوه بر اینکه به عنوان یک برنامه کاربردی خارجی مثل شنونده Netcat و ابزارهای درب پشتی مثل Sub7 بر روی سیستم اجرا می شوند بلکه جایگزین برنامه های اجرایی مهم سیستم عامل و در گاهی مواقع جایگزین خود هسته کرنل می شوند و به هکرها این اجازه را می دهند که از طریق درب پشتی و پنهان شدن در عمق سیستم عامل به آن نفوذ کنند و مدت زیادی با خیال راحت با نصب ردیابها ( Sniffer ) و دیگر برنامه های مانیتورینگ بر روی سیستم اطلاعاتی را که نیاز دارند بدست آورند. در دنیای هکرها دو نوع RootKit اصلی وجود دارد که هر کدام تعریف جداگانه ای دارند.
1- RootKit سنتی : RootKit های سنتی با شناسایی اولین RootKit بسیار قدرتمند در اویل سال 1990 در طول یک دهه گسترش پیدا کردند و تا آنجا پیش رفتند که امروزه انواع مختلفی از RootKit های سنتی وجود دارند که به طور عملی خودشان نصب شده و به هکرها اجازه می دهند که به سرعت سیستم قربانی را فتح کنند. RootKit های سنتی برای سیستم عامل های مختلف نوشته شده اند ولی به طور سنتی بر روی سیستم های یونیکس مثلHP-UX - AIX - Linux - Solaris - SunOS و از این قبیل تمرکز کرده اند. ولی برای ویندوزهای سرور مثل NT/2000 نیز RootKit هایی نوشته شده اند که جایگزین کتابخانه های پیوند پویا ( DLL ) شده و یا سیستم را تغییر می دهند ولی تعداد زیادی از RootKit ها برای سیستم های یونیکس نوشته شده اند. RootKit ها اجازه دسترسی Root یا Administrator را به ما نمی دهند و ما هنگامی قادر به نصب آْنها بر روی یک سیستم هستیم که دسترسی ریشه ای و مدیر یک سیستم را توسط روش های دیگری مثل سرریز بافر ... به دست آورده باشیم. بنابراین یک RootKit یک سری ابزارهایی است که با پیاده سازی یک درب پشتی ( Backdoor ) و پنهان کردن مدارک استفاده از سیستم و ردپاها به هکر اجازه نگهداری دسترسی سطح ریشه را می دهد. ساختار کار تروجن ها به این صورت است که فایلی را در داخل هسته سیستم مثل پوشه System32 اضافه می کند و این فایل تمامی پسوردهای قربانی را Log کرده و برای هکر می فرستد و یا با باز کردن پورتی اجازه ورود هکر را از طریق پورت باز شده می دهد ولی RootKit های سنتی به جای اینکه فایلی در هسته سیستم قربانی اضافه کنند، سرویسها و فایل های اصلی و مهم سیستم عامل قربانی را با یک نسخه تغییر یافته آن که عملیاتی مخرب انجام می دهد جایگزین می کنند. برای مثال RootKit های معروف در سیستم های یونیکس برنامه /bin/loginرا که یکی از اساسی ترین ابزارهای امنیتی در Unix است را با یک نسخه تغییر یافته که شامل یک کلمه عبور درب پشتی برای دسترسی سطح ریشه می باشد عوض می کنند. سیستم های یونیکس از برنامه /bin/login برای جمع آوری و تست UserID های کلمات عبور استفاده می کند. /bin/login شناسه کاربری و پسورد تایپ شده توسط کاربر را با فایل پسوردها مقایسه می کند تا تعیین کند که پسورد داده شده توسط کاربر صحیح است یا خیر. اگر پسورد داده شده درست باشد روتین /bin/loginبه آن User اجازه ورود به سیستم را می دهد. خب با این توضیحی که دادیم فرض کنید که یک RootKit این برنامه را با برنامه نوشته شده خود عوض کند. اگر هکر از پسورد ریشه درب پشتی استفاده کند، برنامه /bin/login تغییر یافته و اجازه دسترسی به سیستم را می دهد. حتی اگر مدیر سیستم پسورد ریشه اصلی را عوض کند، هکر هنوز می تواند با استفاده از کلمه عبور ریشه درب پشتی به سیستم وارد شود. بنابراین یک روتین RootKit ، /bin/login یک درب پشتی است زیرا می تواند برای دور زدن کنترل های امنیتی نرمال سیستم مورد استفاده قرار گیرد. علاوه بر آن یک اسب تروا هم هست زیرا فقط چهره آن یک برنامه نرمال و زیبای Login است ولی در اصل یک Backdoor است. اکثر RootKit ها سرویس ها و برنامه هایی مثل DU - Find - Ifconfig - Login - ls - Netstat - ps را با RootKit خود جابه جا می کنند. هر یک از این برنامه های سیستمی با یک اسب تروای منحصر به فرد جایگزین می شود که عملکرد آنها شبیه به برنامه عادی است. همه این برنامه های Unix مانند چشم و گوش های مدیران سیستم می باشد که تعیین می کنند چه فایل ها و سرویس هایی در حال اجرا هستند. هکرها با پوشاندن چشم و گوشهای مدیران سیستم که توسط RootKit انجام می شود می توانند به صورت موثری حضورشان را در یک سیستم مخفی نگه دارند. linux RootKit 5 ( lrk5 ) و Tornkit دو نمونه از RootKit های سنتی هستند که برای سیستم های Linux و Solaris نوشته شده اند و در سایت آشیانه می توانید این RootKit ها را پیدا کنید. این RootKit ها به محض نصب شدن در سیستم قربانی خود را با سرویس های حیاتی و مهم سیستم عامل که در بالا ذکر شد جایگزین می کنند.
2- RootKit سطح هسته : این نوع از RootKit ها نسبت به نوع سنتی بسیار حرفه ای تر هستند و از نظر سطح پنهان سازی بسیار پا را فراتر از نوع سنتی گذاشته اند زیرا این RootKit ها در سطح ریشه پیاده سازی می شوند و این کار شناسایی و کنترل کردن آنها را بسیار مشکل تر کرده است. RootKit های سطح هسته به ما کنترل کاملی از سیستم اصلی و یک امکان قدرتمند برای جایگیری می دهد. یک هکر با ایجاد تغییرات اساسی در خود هسته، می تواند سیستم را در سطحی بسیار اساسی کنترل کرده و قدرت زیادی برای دسترسی به درب پشتی و پنهان شدن در ماشین را به دست آورد. خود هسته در حالی که یک کرنل زیبا و کارآمد به نظر می رسد تبدیل به یک اسب تروا می شود و در حقیقت Kernel فاسد می شود ولی صاحب سیستم از این موضوع بی خبر می ماند. درحالی که یک RootKit سنتی جایگزین برنامه های سیستمی حیاتی مثل برنامه های ifconfig - ls ... می شود ، یک RootKit سطح هسته در حقیقت جایگزین هسته می شود و یا آن را تغییر می دهد. تمامی فایل ها - دستورها - پردازشها و فعالیت های شبکه ای در سیستم آلوده به RootKit هسته پنهان می شوند و تمامی اعمال به سود هکر ضبط می شود. اغلب RootKit های سطح ریشه توسطLKM ها پیاده سازی می شوند. نصب RootKit های سطح هسته ای که توسطLKM ها پیاده سازی شده باشد، بسیار راحت است. برای مثال برای نصبKnrak Rootkit که برای هسته لینوکس نوشته شده است، یک هکر که با Account سطح ریشه یا همان Root به آن سیستم وصل است تنها کافی است insmod knark.o, را تایپ کند و ماژول نصب می شود و منتظر دستورات هکر می ماند و حتی نیازی به بوت کردن دوباره سیستم هم ندارد. RootKit های سطح هسته برای ویندوز NT هم وجود دارند که یک Patch را بر روی خود هسته اجرایی ویندوز NT بدون استفاده ازLKM ها اعمال می کند. چند تا از معروف ترین RootKit های سطح هسته Knrak و Adore برای سیستم های لینوکس ، Plasmoid برای سیستم های Solaris و RootKit سطح هسته ویندوز NT برای سیستم های سرور ویندوز نام دارند که همگی در لینک RootKit در سایت آشیانه برای اعضای سایت قرار داده شده اند.
راه های مقابله با RootKit های سنتی و RootKit های سطح هسته
مهمترین راه دفاع در برابر RootKit ها اجازه ندادن به هکرها در دسترسی به حساب مدیر است. همانطور که در بالا ذکر شد یک هکر برای نصب یک RootKit باید دسترسی سطح ریشه داشته باشد و اگر ما بتوانیم همیشه راه های نفوذ و آسیب های جدید سیستم عاملمان را شناسایی و آنها را از بین ببریم شانس دستیابی هکر به حساب ریشه سیستم خود را تقریباً به صفر رسانده ایم. در مرحله بعد اگر فرض کنیم که با بی احتیاطی ما ، هکری توانست بر روی سیستم ما RootKit نصب کند، یکی از راه های تست این که سیستم ما RootKit شده است یا خیر استفاده از دستورEcho است. تعداد بسیار کمی از RootKit ها ، دستور echo را که برای لیست کردن محتویات یک دایرکتوری می باشد تروا می کنند و اکثر RootKit ها بر روی تروا کردن ls تمرکز کرده اند. به همین دلیل echo یک لیست قانونی از محتویات یک دایرکتوری را برمی گرداند و اگر نتیجه ای که echo بر می گرداند با چیزی که دستور ls برای دایرکتوری داده شده نشان می دهد متفاوت باشد ممکن است چیزی در آن دایرکتوری پنهان شده باشد که این نتیجه را می رساند که سیستم شما RootKit شده است. ولی در کل این روش زیاد موثر نیست چون جستجوی تمام سیستم فایل برای یافتن هر اختلافی بین فایل های لیست شده در خروجی Echo و ls وقت زیادی را صرف می کند. امروزه ابزارهای مختلفی برای آنالیز برنامه Rootkit/bin/login وجود دارد که مشخص می کنند آیا RootKit شناخته شده ای نصب شده است یا خیر. این ابزارها وقتی که بر روی سیستم نصب می شوند به صورت دوره ای فایل های مهم بر روی سیستم را مثل /bin/login چک می کنند تا از وجود RootKit باخبر شوند که برنامه ChRootkit ابزاری جالب در این زمینه است ولی درکل بهترین راه دفاع در برابر RootKit ها استفاده از تکنولوژی اثر انگشت دیجیتالی قوی می باشد تا به صورت دوره ای درستی فایل های سیستم بحرانی را تحقیق نماید. MD5 ( یک تابع درهم ساز یک طرفه ) یک الگوریتم بسیار مناسب برای محاسبه این نوع اثر انگشتهای قوی می باشد. با محاسبه یک اثر انگشت Encrypt شده قوی برای فایل های سیستمی مهم یک هکر قادر نخواهد بود که فایلی را تغییر داده و با همان اثر انگشت وارد شود.TripWire یک ابزار قوی برای تست صحت است که در سایت آشیانه برای دانلود قرار داده شده است. TripWire درهم سازی MD5 ای از فایل های بحرانی مثل/etc/passwd/bin/login - ls - ps و ... ساخته و به صورت دوره ای این درهم سازی را با یک پایگاه داده ای امن مقایسه می کند. در صورت تغییر در MD5 یک سرویس سریع به مدیر سیستم اطلاع می دهد. همچنین در RootKit های سطح هسته Scan پورت ها در شبکه که با استفاده از ابزارهایی مثل Nmap صورت گیرد پورت های شنونده را به مدیر امنیتی سیستم نشان خواهد داد. به همین دلیل پویش دوره ای سیستم در طول شبکه برای پیدا کردن رد RootKit بسیار مفید است. در آخر ذکر این نکته لازم است که اگر سیستم شما با تمام این ملاحظات آلوده به RootKit شد بهترین راه از بین بردن آن فرمت هسته و نصب مجدد سیستم عامل است.